Uit de pen van

Beste parochianen,

Roepingsverhaal.
Als eerste wil ik u zeggen dat ik u bedanken wil voor de mogelijkheid om u mijn verhaal te mogen vertellen in het parochieblad.
Ik ben Peter Piets en nu acht jaar werkzaam als priester voor het Bisdom Haarlem-Amsterdam. Ik kom uit Noord-Holland, van het dorp Oostzaan, tegen Amsterdam-Noord aan. Oostzaan is altijd een klein dorp gebleven en was één der eerste dorpen eind 16e eeuw dat overging tot de Reformatie. Alles en iedereen was er dus eeuwenlang protestant. Tegenwoordig zijn er helaas nog maar weinigen die iets met hun geloof doen, zo ook mijn familie. In dit geseculariseerde (streng in de leer) protestante milieu groeide ik op.
Van jongs af aan was ik echter toch erg geïnteresseerd in God, religie en de Kerk. Waarom precies kan ik eigenlijk niet eens benoemen. Achteraf besef ik dat het zo was, maar waarom kan ik niet verklaren. Tenzij God toen reeds met mij aan het werk was, zoals Hij met een ieder van ons steeds bezig is. Zo rond mijn 20e zat ik bij de jongerenafdeling van de Hervormde Kerk en las veel over het geloof. Ondanks de inzet voor wat nu de PKN is, de Protestante Kerk van Nederland, bleef ik toch altijd bezig met het Katholieke geloof en de Katholieke Kerk. Deze trok mij veel meer aan en ik bezocht regelmatig kloosters in binnen- en buitenland om eens onder te duiken in de liturgie en er de vrijheid te ervaren om mij directer met God verbonden te voelen in zo’n omgeving. Ik ervoer er echter ook de confrontatie met het feit dat je door alles met je verstand te willen verklaren en te begrijpen je niet veel groeit in geloof. Je blijft dan hangen in kennis opdoen en tussen je oren zitten met God en Zijn mysterie van Openbaring. Verder is er een groot verschil tussen het ingetogen kloosterleven en mijn extraverte karakter. Gelukkig verleende de Heer mij de Genade om uiteindelijk in te zien dat ik Hem juist kon ervaren door mij gewoon open te durven stellen voor Hem en erop te vertrouwen dat Hij er gewoon altijd is voor je. Ik hoefde Hem niet meer overal te zoeken, Hij was er al die tijd al en nog wel heel dichtbij! Geloof is niet een kwestie van het verstand, maar van het hart! Toen ik dit besefte werd er pas echt een extra dimensie aan mijn leven toegevoegd. Allerlei vragen die mij vroeger eerder van God en Zijn liefde afhielden i.p.v. dichterbij Hem te brengen, deden er ineens niet meer toe. Het gaat er niet om wat ik wil met Hem, maar wat Hij wil met mij! Geef je aan Hem over en Hij laat zich aan je zien! Als de liefde voor Hem in je hart zit, ervaar je de liefde die van Hem terugkomt als een zegen. Ook durf je je dan toe te vertrouwen aan de leer van de Apostelen zoals die doorgegeven is in 2000 jaar Katholieke Kerk. Je ondergaat de heilzame werking van de sacramenten, zoals de biecht en de Heilige Eucharistieviering. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden in mijn protestantse en zoekende jaren kwam door de Heilige Geest zomaar op mij toe! Natuurlijk is het genade van God die dit mogelijk maakt voor iedereen. Wel moeten wij onszelf zo naar God toedraaien dat wij zoveel mogelijk wind van Zijn heilige Geest op kunnen vangen. Ook een seminarist is verre van volmaakt, wij zijn geen heiligen. Wel proberen wij ons de gehele dag aan God te onderwerpen in alles wat wij doen EN laten om God in ons groter te laten worden, zodat ons eigen ego met al het bijbehorende egoïsme kleiner mag worden. Overtuigdheid van Zijn bestaan en werkzaamheid in je leven ervaar je dus pas als je je gevoel durft toe te laten in je geloof. Zo groeit men in liefde tot God onze Vader en ook tot de medemens. Je hoeft niet overal begrip voor te hebben, maar je dient er wel te zijn voor iedereen. Deze betrokkenheid op anderen betekende voor mij dat ik dit mooie geschenk niet alleen voor mijzelf wilde houden, iedereen moet van God horen. Ook u bent ontvankelijk voor God en Zijn Geest. U zit immers trouw regelmatig in Zijn kerk! God is ook met u onderweg! Vergeet dat nooit, bij alles wat u ook doet. Hij is met u en is vergevingsgezind. Als je al eens een misstap begaan zou is er Zijn vergevende liefde. Voor mij is het ultieme navolgen van God het leven en beleven van de sacramenten. Iets wat de protestanten helaas overboord hebben gezet. Als het de Heer belieft zal ik eens een priester zijn en andere mensen mogen laten delen in Zijn heerlijkheid. Ook al ben ik nu al 40 jaar, door Gods genade ben ik toegelaten op het seminarie alwaar ik woon en studeer tezamen met zo’n 45 andere enthousiaste jongemannen. Achterin de kerk liggen exemplaren van de gebedskrant van het seminarie, waarin u kunt lezen over het seminarieleven en de mensen die ermee verbonden zijn, zoals bijvoorbeeld oud-studenten. Mag ik afsluiten met u te vragen om te bidden voor ons seminarie en haar studenten, u nogmaals te bedanken voor uw luisterend oor en u Gods zegen toe te wensen voor uzelf en uw dierbaren. Kapelaan Peter Piets.