Diversen


Diversen : (Klik erop om het te lezen)

Verslag van de Bouwcommissie Johannes de Doper.
Een lichtje in moeilijke dagen.
Even Voorstellen
Cantor-vieringen
Bedankt! 400e Voorloper
Een opmerkelijk klokje in Grootebroek
Een nieuwe aanwinst op het kerkhof
Mededeling begraafplaatsbeheer
Grootebroeker pater Nic Bakker missionaris in São Paulo
Even voorstellen: de webmaster


Verslag van de Bouwcommissie Johannes de Doper.

Augustus 2020.
Zoals ik heb beloofd in de vorige Voorloper, waar ik u op de valreep kon melden dat de koortoren klaar was, nu een uitgebreider verslag van onze activiteiten.

De koortoren, een uitdaging die al jaren stond: uitvallende stenen, barsten in glas in lood als gevolg van uitzettende ijzeren brugstaven. Het was een klus.

Een zeer bekwame metselaar van de firma Grent, Rob Hoffer, heeft de glazen verwijderd en de venster-omlijstingen op restauratieve wijze geheel strak gemaakt.
Over 10 jaar zullen we het verschil in stenen niet meer zien, vakwerk!
Voor de bouwcommissie- en parochieraad-vertegenwoordigers was het een uitdaging om de venstergaten te voorzien van passend en identieke glas-in-lood ramen.

Na veel technische deliberaties en offertes: dubbelglas, isolatieglas of hoe de ontbrekende brugstaaf te vervangen, zijn we via Jan Hinke uitgekomen bij Marije Wolfswinkel van LICHTWERK. Zij werkte ook voor de Oosterkerk in Hoorn: een nieuw groot glaspaneel en heeft de glas-in-loodramen van de grote Laurenskerk in Alkmaar gerestaureerd.
Het was spannend, maar het is in gezamenlijk overleg een heel mooi eind product geworden.

Een kunstwerk van glas-in-lood waar een creatieve oplossing is gevonden door Mw. Wolfswinkel voor de ontbrekende brugstaaf waarbij 90% van het originele glas kon worden hergebruikt.
De messing roedes zijn vanuit de Laurenskerk gekomen. Compliment voor de vakmensen. Ook voor de meestervoeger 1e klas, Hans Hauwert, die van buitenaf samen met de glazenier(ster) de ramen heeft vastgezet met een specie / klei mengsel.

We zijn na alle (in)spanning blij met het resultaat. Door uw ruime giften, in de plaats van de Parochieveiling die niet door kon gaan, een heel mooi en te betalen resultaat.

*Doorlopend: het optimaliseren en up to date maken van de elektrische installaties van de kerk (door Casper Gorter) met nieuwe meterkast: voltooid.
*Verder is de oostzijde van de pastorie door dezelfde vakman / metselaar Rob aangepakt: steen voor steen de problematische ijzeren lateien vervangen door betonnen lateien en alles netjes weggewerkt en aangeheeld.
*De dakbedekking met Samanca leien en de dakvensters zijn in februari opgeleverd. Weer vakwerk van de firma Pronk. Het dak is nu dicht !!
*Ik (Nico Nieuwendijk) heb gepoogd de maximale subsidie hiervoor te verkrijgen als provinciaal monument en gelukkig is dat gelukt. Dat scheelt zoals dat heet: een slok op een borrel! Dank voor de ondersteuning van onze administrator Kees Noordeloos, die alle rekeningen bijhoudt.
*De bliksembeveiliging is opgewaardeerd naar de moderne eisen door de firma Bliksem Belang uit Heiloo en na vele jaren eindelijk weer goedgekeurd.
*Op verzoek van de kosters is er een andere aansturing van de klokken en van de verwarming geïnstalleerd.
*De kelder onder de kerk is voorzien van nieuwe bedrading en verlichting, ook onder het altaar is er voor de dapperen onder ons nu een licht in de (ondergrondse) spelonken.
*Al het hang en sluitwerk is voorzien van “paniek” sluitingen en gereviseerd, ook zijn alle sloten voorzien van nieuwe cilinders en hebben alle vrijwilligers nieuwe sleutels gekregen.
*De noodverlichting is aangepast.
*Ondersteuning krijgt de bouwcommissie verder van Piet Reus (LB -> GB) en voor “al uw hout- en bouwzaken” is Sjaak Noordeloos hard bezig in onze kerk.
*Een glansrol is er voor de firma Karl, die de parketvloer in de grote zaal en de vloer van het secretariaat in het parochiecentrum onder handen heeft genomen. Het glimt weer na het schuren en het opnieuw in de lak zetten en poetsen van deze (ook) monumentale vloeren.
*We hebben nog een aantal uitdagende projecten, o.a. in de grote toren op het klokkenplatform; die we met behulp van uw bijdragen en de inzet van vele vrijwilligers hopelijk weer zullen klaren.

Het devies is BID EN WERK, van bidden binnen de kerkmuren is door Covid19 niet veel gekomen maar van het werken des te meer!
Mede namens Jos Smit en Jan Ruiter, Nico Nieuwendijk.

Terug naar boven


Een lichtje in moeilijke dagen

Op onze begraafplaats staat een Mariakapel die tussen 7:00 uur en 21:00 uur toegankelijk is. Daar kunt u, als u daar behoefte aan heeft, een kaarsje branden en de stilte over u laten komen om weer gesterkt verder te gaan.

Terug naar boven


Effies voorstellen

Dag lieve mensen van de parochie st. Johannes de Doper. Ik ben Peter Zandberg uit Hoorn en dit jaar zal ik het gemengd koor begeleiden op gitaar, accordeon, piano en orgel. Het meest met het laatste instrument denk ik.

Edwin vroeg mij vorig jaar of het wat voor mij zou zijn en dat werden we snel eens. De laatste jaren heb ik gezondheidsproblemen gehad maar na een pacemaker 2 jaar geleden en afgelopen mei een hartoperatie in het AMC gaat het de betere kant op.

Als oecumenisch kanariepietje draai ik al heel wat jaartjes mee in de kerkmuziek uit overtuiging en professie. Onder het motto; ” wie zingt bidt dubbel “, wat onze kerkvader Augustinus gezegd schijnt te hebben.
Inmiddels hebben we al enkele vieringen en repetities mogen doen tot wederzijdse tevredenheid en met Adinda en Karin op de bok (daar staat de dirigent) gaat dat vast lukken. Zeker met de kersverse diaken Javier Acuña (spreek uit Ga-bi-jèr Akoenja)! Vergeeft u mij mijn beroepsdeformatie, dat krijg je als je lang voor de klas hebt gestaan.

met muzikale groeten!
Peter Zandberg

Terug naar boven


Cantor-vieringen

Onder begeleiding van een organist of pianist kan een cantor (m/v) bij verschillende soorten vieringen de samenzang verzorgen. Bij veel psalmen of soms ook bij andere liederen zingt de cantor de verzen voor als dat in de bundel staat aangeven. Ook kan hij/zij eens een wat onbekend lied laten zingen, dat dan eventueel vooraf een keer voorgezongen wordt.

Voor toerusting van cantors wordt er in het bisdom door de NSGV ( Nederlandse Sint Gregorius Vereniging ) regelmatig een speciale cursus aangeboden, waarbij meerdere facetten van de cantorfunctie worden toegelicht en praktisch worden geoefend.
De cantor die in onze parochie in de zomer een aantal vieringen zal meedraaien heeft deze cursus ook gevolgd.

Cobi de Bruijn, cantor.

Terug naar boven


Bedankt! 400e Voorloper

Hierbij willen wij iedereen bedanken die in de afgelopen jaren
heeft bijgedragen aan het bereiken van deze mijlpaal!

Dus inzenders van stukjes, werkgroepen, bezorgers, redactieleden, correctie-lezers, secretariaatsmedewerkers, vouwers, lezers, bestuursleden, printers van toen en nu:

Bedankt !

Terug naar boven


Een opmerkelijk klokje in Grootebroek

Tijdens de restauratiewerkzaamheden aan de achterkant van ons kerkgebouw die het kerkbestuur laat uitvoeren, kwam een zeer opmerkelijk feit aan het licht. Het kleine torentje, hetgeen zelf ook dringend restauratie nodig had (zoals bleek nadat de steigers bij dit ontoegankelijke torentje geplaatst waren), staat boven op het dak van het koor (de apsis).
Klokje1
Hierin bleek een klokje te hangen met de letters PETIT ET FRITSEN ME FUNDERUNT en het jaartal 1927 (P en F hebben mij gegoten). Deze klok is dus van voor de oorlog en heeft de klokkenvordering in de oorlog overleefd. Van het feit van deze opmerkelijke overleving is naar ons weten niet veel bekend.
Klokje2
Navraag bij degenen die leefden in de tijd van de klokkenvordering bracht tot nog toe geen licht in de zaak. Was het te moeilijk om te bereiken? En waarom is hij niet meegenomen in de lijst van monumentale klokken die reeds vanaf 1938 werd bijgehouden?

De Duitsers waren in de jaren 1942-1943 naarstig op zoek naar alles wat koper of brons was om kanonnen te gieten. Het kerkbestuur kreeg op 16 december 1942 een brief van de bezetter dat de klokken gevorderd zouden worden. Zo werd onze kerk op 16 maart 1943 van haar grote klok van 510 kg uit de toren beroofd en nog een kleinere klok van 90 kg.

Volgens een inventarisatie van het Rijksbureau van Monumentenzorg, in samenwerking met de Nederlandse klokken- en orgelraad, gekoppeld aan de administratie van de firma P. Meulenberg te Heerlen in opdracht van de bezetter, zijn op dezelfde dag twee klokken geroofd uit de toren van de Protestantse kerk. Een grote uit het jaar 1890 van 497 kg en een van 89 kg. Beide werden afgevoerd naar de haven van Hamburg in Duitsland.

De Duitsers lieten zelfs het klooster van de Zusters van Liefde niet met rust. Op 11 juni 1943 roofden zij uit hun kapel aan de Zesstedenweg (nu kantoor ENRA fietsverzekeringen) nog een klokje van 27 kg. Deze (kleinere) zusterklok van de klok in het apsis-torentje, ook gegoten bij Petit en Fritsen in 1927, werd getransporteerd naar Amsterdam. Deze klok werd wel vermeld in de voornoemde inventarisatie.

Rein Deen wist zich te herinneren dat er een vrachtwagen op het kerkplein heeft gestaan waar de grote luiklokken in getakeld werden. Dit onder gemor van de mensen en onder het prevelen van een gedicht: wat inhield dat je met kanonnen gemaakt van kerkklokken geen oorlog kan winnen.

Cor Koomen wist zich te herinneren dat hij vanuit de Pukkies-school (6 jaar oud) naast de Mariaschool aan de Raadhuislaan de klokken zag afdalen vanaf de zuidkant van de Hervormde kerktoren met op de klok een staande Duitse militair!

De mensen waren zeer ontdaan door deze roof. In een tijd van gecensureerde kranten en het verder ontbreken van eerlijke berichtgeving, waren in het dorp de wildste geruchten in omloop. Wat was er waar en wat was niet waar. Het klokgelui was toch een vorm van verbinding met elkaar. Wat we ons heden ten dage niet meer realiseren was het gebruik en functie van de klok!

In deze tijd met radio, tv en mobiele telefoons kunnen we ons de functie van de klok toentertijd nauwelijks meer voorstellen: tijdsindicator en brenger van heugelijk en droevig nieuws, maar ook werden de klokken geluid bij gevaar voor brand of overstromingen.

Nu was er alleen stilte en onzekerheid op het eind van de angstige oorlogstijd. Er was sprake van dat de Grootslagpolder ook eventueel geïnundeerd zou worden, een angst voor alle tuinders!! Het eerste wat na de oorlog dan ook werd gedaan was er voor zorgen om zo snel mogelijk weer klokken te verkrijgen voor de kerk.

De functie en naam van het klokje in de apsistoren is de volgende: voorheen, voor het Vaticaans Concilie, stond de priester met de rug naar het kerkschip en de mensen in de kerk, het gelaat biddend gericht naar het altaar. Tijdens de consecratie werden de kelk en de hostie opgeheven boven zijn hoofd in een offerande aan God. Het moment van de transsubstantiatie.

Dan luidde de misdienaars bel 3 maal en het elevatieklokje (van opheffen, elevator/élever) klonk helder met 3 tikjes, zodat iedereen die niet in de gelegenheid was de H. Mis bij te wonen in gedachten even bij het wonder van de eucharistie kon stilstaan.

Als Parochieraad hebben we gemeend te moeten proberen een en ander weer in werkende staat te brengen met moderne radiografische middelen, maar nog wel bediend door de originele koperkleurige drukknop. We zullen er prudent gebruik van gaan maken, zonder overlast van langdurig luidende klokken.

Mocht u als bewoner van het Zesstedenpark met uitzicht op het torentje, als parochiaan of als Stedebroecker met gevoel voor historie een bijdrage willen geven voor het restaureren van het torentje en de inwerkingstelling van het geheel, dan is dat mogelijk.

Een gift is welkom op banknr: NL95 RABO 0117 6003 69 t.n.v. Joh. De Doper onder vermelding van restauratie klokkentorentje. Onze Parochiegemeenschap is ANBI geregistreerd en dus is uw gift aftrekbaar van de belasting.

Bij elke zoveelste mille aan binnengekomen gelden laten we het klokje zondags om 14.00 uur eens luiden. Wanneer?? Dat zullen we nader communiceren, evt. via Facebook of internet en lokale krant, want gelukkig zijn er nu meerdere communicatiemiddelen dan in de naargeestige oorlogstijd.

Dank voor uw aandacht en eventuele bijdrage!
Gerard Sijm en Nico Nieuwendijk

Terug naar boven

Een nieuwe aanwinst op het kerkhof

Op het veldje dat gereserveerd is voor uitstrooiing van de as van overledenen is iets fraais ontstaan de laatste maanden. Neen, niet iets dat spontaan in de lente is opgekomen, maar door maanden van noeste arbeid door de mensen werkzaam op het kerkhof is een kunstwerk ontstaan.

Aanwinst

Dick Visser leverde en construeerde zeer precies het houtwerk en dit staand in het lood van zeer duurzaam hout, in overleg gevormd naar een kopie van het fraaie tegelwerk boven ons portaal met de spreuk: Deo Optimo Maximo.

Het schilderwerk werd in vele laagjes met liefde en vakmanschap verzorgd door Thijs Baars; de andere heren van de ploeg hielpen met raad en daad, gevraagd en ongevraagd.

Weer een project klaar! Het ziet er prachtig uit! Voor u ter info: het strooiveldje ligt links van de urnentuin.

Terug naar boven


Mededeling begraafplaatsbeheer

Hierbij maakt de beheerder van de begraafplaats bekend dat hij het voornemen heeft onderstaande graven te laten ruimen. Het betreft de volgende graven:

Vak M 2: F. Ligthart
M. Weel
Vak M 4: H. Bosman
M. Laan –Reus

Dit gaat om algemene graven waarvan de looptijd is verstreken en welke niet verlengd kunnen worden. Heeft u vragen over bovenstaande mededeling dan kunt u contact opnemen met de beheerder van de begraafplaats.

De heer J. Noordhout tel. 514382

Terug naar boven


Jongeren-evenementen

Een drietal evenementen voor jongeren, die wij hierbij van harte aanbevelen: Wereldjongerendag (WJDag) – Teens Get Together en Tienerkamp Break-out 2017

Op 9 april a.s. (Palmzondag) is de 32e WJDag in Wieringerwerf. De dag begint met een eucharistieviering in de Christus Koningkerk. Aansluitend het jongerenprogramma dat door het jongerenplatform georganiseerd is. Meer info op http://www.jongekerk.nl/nieuwsberichten/wjd

Vrijdag 21 april is de 2e Teens Get Together bij tienergroep Kan’t ff te Hilversum. Voor alle tieners uit het bisdom. Aanmelden en meer info op http://www.jongekerk.nl/nieuwsberichten/tieners.

Het Tienerkamp Break-out 2017 vindt plaats van 3 t/m 7 augustus in Heiloo. Info op http://www.jongekerk.nl

Matthijs Jansen
Jong Bisdom Haarlem-Amsterdam

Terug naar boven


Grootebroeker pater Nic Bakker missionaris in São Paulo

Hij groeide op in Grootebroek, maar slijt zijn dagen in São Paulo. ’De laatste missionaris van Nederland’, noemt de 79-jarige Nicolaas Johannes Bakker zichzelf gekscherend. Het katholieke geloof ligt onder vuur, maar padre Nicolau, de naam waarnaar hij in de Braziliaanse miljoenstad luistert, twijfelt geen seconde aan zijn Goddelijke toewijding. In het boek ’Mijn geloof, mijn kerk, mijn wereld’ vertelt hij zijn levensverhaal.

Na de Tweede Wereldoorlog ontstond er onder de land- en tuinbouwers van Nederland een sterke emigratiegolf. De gedachte dat je als jongeman op het bedrijf van je ouders moest blijven, verbleekte. Nics vader en moeder namen de overzeese sprong en vertrokken naar de Nederlandse nederzetting Holambra in Brazilië.

Door zijn verblijf in het Belgische noviciaat zou het nog een paar jaar duren voordat Nic hen achterna reist. In zijn jongste jaren was Nic niet bijzonder kerks. De preken van de vele missionarissen in de parochiekerk maakten zijn hart van streek. En zo gebeurde het dat hij op 12-jarige leeftijd de priesterschool binnenging. „Waar het idee precies vandaan kwam, weet ik eigenlijk niet.

Een oude, vrome leer zegt: ’God roept wie hij wil’. Naar mijn idee is het de maatschappij die de roeping maakt. Hoewel we ergens ver daarachter wel de hand van God mogen zien.” Heimwee Bijna liep het mis met de roeping van de jonge Nic. Verteerd door heimwee slaakte het knaapje in een brief aan zijn vader de noodkreet hem te komen halen. Maar papa was streng en onverbiddelijk. „Daar ben ik hem achteraf nog altijd dankbaar voor.

Mijn vader was een nuchtere West-Friese katholiek. Hij begreep goed dat jonge kerels moeten leren om door een zure appel heen te bijten. Komt tijd, komt raad. Ik denk dat ik veel weg heb van mijn vader. ’Wat hij in zijn hoofd heeft, heeft hij niet in zijn achterwerk’, zei m’n moeder wel eens. Ik kreeg altijd zware missieposten op mijn dak en kreeg al gauw door dat bidden alleen niet voldoende is.

Strijden voor een betere toekomst in een arm land, is geen gemakkelijke taak. Ik ben mijn vader dankbaar voor de les die hij me meegaf.” Brazilië is een arm land. Strijden voor een betere toekomst, is dat de reden die hem bindt met São Paulo? „Onze taak als priester is overal hetzelfde. Geloven is het vitale punt. Wie niet gelooft, gelooft het wel. Wie wel gelooft, gaat er achteraan en probeert iets te doen.

De Braziliaanse maatschappij is veel minder geseculariseerd dan Nederland, is en dus opener voor geloofsbeleving en kerkelijke banden. Dat vergemakkelijkt de taak van een priester. Brazilië is een totaal ander land dan Nederland, de missietaak vereist daarom een andere aanpak. Een ander groot verschil is dat dit land het slachtoffer is van een internationaal scheef gelopen systeem, dat de armoede aan deze kant in stand houdt. Mijn hart klopt nog voor Nederland, maar ik blijf liever in São Paulo.

Ik denk dat ook Jezus zich het liefst onder de armen bevond.” Af en toe maakt padre Nicolau de oversteek. „Om de familie weer eens te zien en me ’thuis’ te voelen in het West-Friese polderland dat zo’n grote invloed had op mijn manier van denken en doen. In mijn boek ga ik uitvoerig in op deze ’wortels’. Drie zussen zijn teruggegaan naar Nederland. Ik blijf via familie, literatuur en heel soms televisie op de hoogte met de situatie daar. Maar ik voel me meer echt thuis in Brazilië.

Misschien ook omdat ik hier al sinds 1960 woon, zonder knagend verlangen naar mijn ouderlijk huis. Ik denk wel met veel liefde terug aan mijn eerste vaderland. Het is onmogelijk dit los te laten. Ik heb ook geen heimwee naar de geloofsbeleving van vijftig jaar terug. In iedere tijd en plaats heeft dezelfde Kerk van Christus een ander aangezicht. Ik beschrijf in mijn boek op welke manier ik altijd op zoek was naar nieuwe wegen.”

Stel een vraag, en het geloof komt in elk antwoord terug. „Er is niets gemakkelijker en niets moeilijker dan over God praten. Over welke God hebben we het? Duizend-en-een geloven spreken over God op verschillende wijze. Niemand heeft ooit God gezien of met God gesproken. De wetenschap van de laatste eeuwen geeft bijna overal antwoord op en geloven lijkt steeds minder noodzakelijk.

Maar heeft de wetenschap de wereld beter gemaakt, de maatschappelijke verhoudingen rechtvaardiger, de natuur beter beschermd? God kan de wetenschap niet aantonen, maar, voor wie gelooft, is Hij overal aanwezig. Aan deze God heb ik nooit getwijfeld.” Dat rotsvaste vertrouwen in het geloof geldt helaas niet voor iedereen.

„Toen ik hoorde dat er in het kleine Nederland 1200 kerken te koop staan, heb ik een keer gezegd: ’Ik denk dat ik de laatste missionaris van Nederland ben’. Daar heb ik het best moeilijk mee. Ik zie, net als Jezus, niet in de welvaart, maar in het geloof de rijkste schat die een mens bezitten kan. Kerken zijn er voor om dit geloof te bevorderen. Maar, ik zei het al, een Kerk heeft in iedere tijd zijn eigen aangezicht.

Ik meen dat het bisschop De Smet, van Brugge, was die in de jaren 50 een opmerkelijke uitspraak deed: ’Dit is de laatste generatie die nog naar de kerk gaat zonder te weten waarom’. Het oude geloof was inderdaad een traditiegeloof. In onze tijd heeft het geen zin om naar de kerk te gaan als men daar niet de zin van inziet.

Het geloof kan ook zonder kerkgebouw, geloven is namelijk veel meer dan naar een kerk gaan.” Jongensavontuur In ’Mijn geloof, mijn kerk, mijn wereld’, dat deze zomer in het Nederlands wordt vertaald, gaat pater Nicolau hier dieper op in. Over zijn boek, dat leest als een jongensavontuur: „ Ik denk dat mijn levensverhaal duidelijk maakt wat geloven in onze tijd betekent.

Ik had nooit gedacht ooit een boek te schrijven. Op mijn levensweg, buiten het gewone parochiebeleid, bracht het geloof mij tot steeds weer nieuwe verrassingen en uitdagingen. Werken onder de armsten der armen, jarenlang werken in de verre buitenwijken van de miljoenenstad São Paulo; pastoraatles geven aan theologiestudenten van een katholieke universiteit; met een kop vol grijze haren bedacht ik dat ik daar wel een verhaal van kon maken.

Voor familie, vrienden en voor iedereen die het wil lezen. Het is niet geschreven voor intellectuelen, maar voor de gewone leek. Vooral voor leken die, op de een of andere manier (voor of tegen), met de Kerk betrokken zijn. Toen ik jong was fascineerden de missionarissen mij, en dacht: ’dat is best de moeite waard’. Nu ik als oud missionaris terugkijk op mijn leven denk ik te mogen zeggen: het was best de moeite waard.”

Bron: Noordhollands Dagblad editie Zaterdag 11 mei 2018.

Terug naar boven


Even voorstellen: de webmaster

Een paar maanden geleden ben ik gevraagd om voor deze parochie de website bij te houden. En dat wilde ik wel. Ik woon samen met Ron en mijn drie kinderen in de Horn in Lutjebroek en ben overdag werkzaam op het secretariaat van die parochie. Ook werk ik nog een dag in de week bij Stichting Merakel op kantoor. Ik doe dit allemaal met veel plezier. Mijn hobby’s zijn verder nog kleding maken en lezen.
Mijn werkzaamheden voor de kerk zijn het up-to-date houden van de website, het verwerken van de informatie die ik aangeleverd krijg in de vorm van De Voorloper en er voor zorgen dat de mensen geïnformeerd worden d.m.v. het publiceren van de vieringen en evenementen e.d.
Susan Wester

Terug naar boven