Uit de pen van

Bericht van de Diaken in opleiding

Beste parochianen,

De afgelopen weken hebben we in de Mattheus evangelies diverse gelijkenissen mogen horen over het zaad en het onkruid. En het afgelopen weekend, 25/26 juli hoorden we dat het Rijk der hemelen op een grote schat lijkt. Allereerst moest ik denken aan onze eigen geestelijke tuin, wieden we daar ook wel onkruid zoals bijvoorbeeld, onaardigheid tegen een medeparochiaan, een buur, misschien wel ongerustheid over de nabije toekomst, of kwetsbaarheid of onmacht.

We zouden ontmoedigd kunnen worden want elke keer als we bij onze geestelijk tuin stilstaan, zullen we constateren dat het onkruid welig tiert. Maar kijk dan ook naar je aardse tuin ook daar constateer je dat het onkruid steeds weer terugkomt. Ik denk dat we in ons geestelijk leven onkruid zullen moeten accepteren maar waar we voor moeten waken is als het onkruid gaat woekeren.

Dan kan het fout gaan. Wij mensen met onze geestelijk tuin met wat onkruid kunnen wel werken aan elkaar, aandacht geven, vriendelijkheid, en bemoediging. Want daarmee verbeteren we onze omgeving en daarmee werken we hier aan dat mooie koninkrijk van goede God. Want parochianen er is nog zoveel beters te bereiken in onze parochies, in onze dorpen, in ons land en in de wereld.

Goede God, help ons met uw barmhartigheid
U zoekt naar ons, ieder individueel
Maak dat we, ik mij door u laat vinden
Maak dat ik de mensen om mij heen hoor,
en dat ik dan naar voren kan treden
om een bemoediging te zeggen
goede God, vind mij en zeg mij
waar het echt omgaat. Dan kan ik naar voren treden.

Wim Zürlohe Diaken in opleiding, 29 juli 2020.

Bericht van de Kapelaan

Beste parochianen,

Zo zitten u en ik reeds in de meimaand, welke met oktober samen toegewijd is aan ons aller Moeder Maria. De maand ook van het nieuwe leven. De knoppen aan de bomen bottelen uit, het gras kleurt weer groen en de lammetjes lopen weer in de wei. God laat Zich kennen in Zijn schepping; als het nieuwe leven ontwaakt in het voorjaar kun je een glimp opvangen van de scheppingskracht van de natuur en daarmee ook van de Schepper zelf.

Natuur is altijd grensverleggend. Hebt u al de beelden gezien van olifanten in de straten van India? Wolven en everzwijnen op de pleinen van diverse grote steden? Herten in de tuinen van mensen?
Nu een zekere ziekte ons binnenshuis vasthoudt en het verkeer beperkt is, verlegt de natuur haar grenzen en neemt weer in bezit wat wij haar al zo lang hebben afgenomen: ruimte om te groeien. Planten die je steeds snoeit kunnen zich niet ontwikkelen. Dieren die je opsluit in hokken of tussen traliehekken kunnen zich niet ontplooien. Natuur die je maar blijft vergiftigen en zeeën die je maar blijft volproppen met plastic krijgen niet de mogelijkheid zich te herstellen.

Zo gaat dat ook op met mensen; als je jezelf beknot of dit door anderen laat doen aan jouw persoon, word je iets ontnomen dat juist zo heel natuurlijk is: namelijk de kans tot groei! Dezelfde Heilige Geest van God die de kiemkracht / levensadem is van de schepping, is diezelfde Geest die u en mij blijft aansporen tot groei in geestelijke zin. Bekering tot het goede zal ik het maar noemen. Net als wanneer je gebiecht hebt en je daarna weer met een schone lei kunt beginnen en je richten mag op het “nieuwe” leven.

Ondanks alle beperkingen die ons op het sociale vlak ten deel vallen is er gelukkig dus ook ruimte voor om uw sociale contact met onze Heer en Schepper te intensiveren. Denk aan het bidden van de rozenkrans of een kaarsje opsteken in de parochiekerken die op zondagmorgen opengesteld zijn tussen 11 en 12 uur, na de livestream-mis op YouTube. Als u zelf nog goede ideeën hebt deelt u die dan gerust met anderen.

Succes en blijf gezond!

Hartelijke groet kapelaan Peter Piets

Zondag 28 juni Thema Gastvrijheid

Gastvrijheid is een groot goed in alle tijden en culturen. Het werkt voor iedereen positief. Gastvrij zijn naar je naaste is ook gastvrij zijn voor God zelf en dat kan soms verrassende dingen opleveren. De vraag aan ons die Jezus vandaag stelt is: Durven wij de uitdaging aan te kiezen voor een open en gastvrije houden tegenover onze medemensen onze mede parochianen. En zijn wij bereid om op te staan en erop uit te gaan.

God, wakker het vuur
van de hoop in ons aan
zodat ons harnas van
onverschilligheid wegsmelt
en we vol vertrouwen
naar de toekomst kijken.

Laat de ideeën
Voor onze gemeenschappen
in ons opborrelen
en help ons om
zo door te geven
en er iets mee te doen.

Maak ons tot mensen
die bruisen van energie
en tintelen van levenslust
bezield met een kracht
die bergen kan verzetten
en stormen weerstaan.

Laat ons enthousiasme
aanstekelijk werken
zodat onze gemeenschappen
vol worden met mensen
die er samen iets goeds
van willen maken.

Dat parochianen wens ik u in parochiegemeenschap van harte toe.

Wim Zürlohe Diaken in opleiding