Van de Parochieraad

Nieuws van de Parochieraad

THANS EN TOEN

Meindert Reus heeft er een legendarisch boek over geschreven: hoe groot de verschillen zijn van toen en nu in ons West-Friese dorp Grootebroek. Toen was bijna iedereen bouwer of middenstander, drie priesters en zeven kroegen en nu zijn er nog in totaal zeven agrariërs, acht zelfstandige winkels, één gedeelde Kapelaan Piets en alleen De Stek als uitspatting.

Wetenschappers beweren dat alle ontwikkelingen nog steeds sneller gaan. Dat zal wel zo zijn maar de beleving nu is niet veel anders dan toen. Wanneer mijn vader nieuwe schoenen nodig had kwam Piet v/d Mosselaar bij ons thuis met vier paar zwarte schoenen. Twee dagen later kwam hij er drie paar weer ophalen. Nu heet dat Zalando, Piet Cortie bracht de Miele wasmachine en koelkast wat nu Coolblue is.

Elke twee weken op maandagmiddag als wij uit school kwamen kwam Jan Bakker bij mijn moeder met een glazen bak met vakjes waar als promotie de nieuwe levensmiddelen in lagen en noteerde de bestelling in een boekje. Wanneer beiden dachten dat de bestelling compleet was zei Jan: Lien volgens mij ben je nog Sunlight zeep en de Pindakaas vergeten. Nu heet dat algoritme. Een dag later kwam Jan met de boodschappen, wat nu AH online of Picknick thuisbezorgen heet.

Op facebook en LinkedIn hebben mensen meer dan duizend vrienden en vaak zijn er maar zes waar een echte warme interactie mee plaats vindt en net als toen zijn er slechts twee vrienden waar je in vertrouwen jouw persoonlijke dingen veilig mee kan delen. Nog steeds hebben auto’s vier wielen, groeien de piepers in en de bloemkool op de grond, worden de kinderen op dezelfde manier gemaakt en geboren en is de Donald Duck populairder dan ooit, het is nog steeds het meest gelezen blad van Nederland!

Onlangs werd er op de innovatiebeurs CES in Las Vegas een futuristische, zelfrijdende supermarkt geïntroduceerd geïnspireerd, jawel op de SRV-wagen van weleer. En wat denk je als je hoort dat millennials de brei- en haaknaalden weer hebben ontdekt?

Jongeren gaan weinig of niet meer naar de Kerk maar toch trekt het Katholieke Jongeren Dag Festival elk jaar tienduizenden jongeren. Voor ons ouderen is het vaak de nostalgie, het verleden van rust en eenvoud wat wij graag romantiseren. Toen werd er veel opgelegd en moreel verplicht en nu kan het in vrijheid. De persoonlijke liturgische beleving lijkt niet veel veranderd. Ook toen werd er ruim geschonken voor de bouw en het onderhoud van de Kerk en nu zorgt de Kerkbalans en Parochieveiling voor de restauratie van het dak en het onderhoud van de glas-in-lood ramen.
Grappig te zien dat alles verandert en toch hetzelfde blijft.

Jan Broersen