Uit de pen van Diaken Jules Post

Geachte parochianen!

Onlangs vroeg de redactie van de Voorloper mij of ik een stukje over mijzelf wilde schrijven als introductie in de parochie, aan dat verzoek voldoe ik graag.

Ik ben Jules Post. Ik ben in 1958 geboren in de Burg. Schrijnderlaan in Grootebroek, ben getrouwd met Wilma van den Berg en heb twee zoons, Maurits en Melchior. Maurits woont in Groningen en Melchior in Philadelphia in de Verenigde Staten. Wilma en ik wonen in Wons. Ik kan me voorstellen dat u niet weet waar Wons ligt, het ligt net over de Afsluitdijk in Friesland.

Na het VWO en de lerarenopleiding in Amsterdam ben ik 9 jaar leraar levensbeschouwing en maatschappijleer geweest aan scholengemeenschap ‘de Hoeksteen’ (nu onderdeel van het Martinus College) in Grootebroek.
Daarnaast heb ik in deeltijd theologie gestudeerd. In 1992 ben ik aalmoezenier geworden bij de Koninklijke Marine. In 1998 ben ik door Mgr. Punt tot diaken gewijd. Tussen 2000 en 2005 ben ik met mijn gezin uitgezonden geweest naar Aruba en Curaçao. Na mijn jaren ‘in het veld’ heb ik verschillende leidinggevende functies gehad. Mijn laatste functie was die van hoofdkrijgsmachtaalmoezenier. Op 1 augustus 2015 ben ik met functioneel leeftijdsontslag gegaan. En op 1 november 2015 ben ik door Mgr. Punt aangesteld als diaken in de Laurentiusparochie in Hoogkarspel en de Lucasparochie in Venhuizen. Inmiddels kom ik in alle zes parochies die onze regio rijk is.

Toen ik de eerste keer voorging in de Johannes de Doper kerk was dat een bijzondere ervaring. In deze kerk ging ik als kind elke zondag naar de mis. Ik heb hier in 1965 mijn eerste Heilige Communie gedaan en in 1970 ben ik hier gevormd door mgr. Zwartkruis.
Mijn vijf broers zijn hier allemaal misdienaar geweest en mijn twee zussen zongen in het kinderkoor. Ik ben de enige die zelf nooit misdienaar is geweest en van de zuster mocht ik ook niet meezingen in het koor, volgens haar ‘bromde’ ik teveel.
Het enthousiaste optreden van kapelaan Koot en kapelaan Smit heeft destijds veel indruk op me gemaakt en heeft zeker bijgedragen aan mijn keuze om leraar Godsdienst te worden en later aalmoezenier.
Aanvankelijk was het niet mijn plan om na mijn functioneel leeftijdsontslag te gaan werken in de Streek. Een profeet wordt immers overal geëerd behalve in zijn eigen vaderstad. Mgr. Punt drong echter aan en zo ben ik hier uiteindelijk toch terechtgekomen.

Ik heb veel bewondering voor de parochies in West-Friesland en zeker ook voor de Johannes de Doperparochie. Er zijn hier veel vrijwilligers aan het werk; er zijn koren, lekenvoorgangers, kosters, schoonmakers, collectanten, misdienaars, parochieraden, PCI’s en ga zo maar door. Het leven in de parochie is niet afhankelijk van de pastor. De parochianen zelf zijn het kloppend hart. En als dat zo is dan heeft een parochie toekomst!

Groetjes van Diaken Jules Post