Uit de pen van Pater Peter

DAG LIEVE MENSEN !

En met de terugkeer van de Wijzen naar hun verre land zijn de feestdagen weer voorbij! De bomen de deur uit, de kerstballen weer naar zolder en de figuren van het stalletje weer in het vloeipapier! Het is weer voorbij…
En dan zijn er weer allerlei mensen die dat ene zinnetje uitspreken: de beste wensen! Met of zonder: voor 2019! Ik heb daar altijd wat moeite mee; ik vind het eigenlijk flauwekul.

Want ik vind dat zo’n wens iedere dag voor de spiegel van de badkamer moet worden uitgesproken en dan natuurlijk ook voor die bewuste dag. Dan gebeurt er tenminste echt iets. Dan krijgt het kerstkind in de kribbe van ieder van ons een liefdevol cadeau; elke dag van ons leven.

Er is nog zoiets wat ik niet over mijn lippen kan krijgen (niet boos worden): gecondoleerd. Als het te onoplettend gaat kun je jezelf ook nog verspreken…Ik vind het letterlijk een dooddoener. Volgens mij heb ik het ook nog bijna nooit tegen iemand gezegd, terwijl ik toch heel wat uitvaarten heb. Het gesprek gaat dan meestal meteen over heel wat anders en bij de overledene is er dan stilte. En dat is ook goed.
Waarom geen echt meelevende woorden of een knuffel. Mensen zoeken toch op zo’n moment naar echte warmte! Het is de kans om werkelijk betrokken te zijn met de taal van het hart en niet de tekst van een condoleancekaart. Zeg ik toch dat woord!
En over uitdrukkingen gesproken wat dacht u van de uitdrukking: doe maar gewoon dan doe je gek genoeg! Ik vind het vreselijk. Het is polderen bij uitstek. Is het niet veel mooier en beter om te zeggen: Wees bijzonder en ga schitteren! Met alle talenten die je in je hebt?! En in de moderne taal klinkt bijvoorbeeld: Het is wel een dingetje…! Of het is: Een soort van…..! Zeg nou gewoon wat je bedoelt.
Anders moeten we samen echt weer aan begrijpend lezen gaan doen.

Stel je dus na dit alles het volgende voor: Jezus zegt tegen de verzamelde menigte op de berg vlak voor de wonderbare broodvermenigvuldiging: De beste wensen! En Hij loopt dan weer verder…. En bij het graf van Lazarus zijn vriend tegen de familie: Nou gecondoleerd! En even daarna: Ja, opwekken is wel een dingetje; een soort van……weer levend worden! En wat, als Hij tegen zijn leerlingen had gezegd op het eind van zijn leven: Doe maar gewoon….Het was nooit wat met die kerk geworden!

Taal is dus nog steeds een heel belangrijk gebeuren. Met woorden kunnen we zoveel goeds doen, maar ook zoveel schade aanrichten. Het ergste zijn die ondoordachte emotionele mailtjes! Ze komen keihard binnen en je kunt iemand op dat moment niet in de ogen kijken. En daar zit je dan eenzaam en verdrietig te zijn achter je computer…..!
Bij taal hoort een warm hart, een warme stem en zachte warme handen. Want lijf en hart/ziel horen onverbrekelijk bij elkaar toch?!
Laten we dus met grote wijsheid en fijngevoeligheid, net als de Wijzen uit het Oosten op pad gaan en de wereld vertellen en laten voelen dat Jezus en jij een mens zijn om van te houden!

Pater Peter

DAG LIEVE MENSEN !

Het is hartverwarmend zoveel bemoedigende en liefdevolle woorden te mogen horen, na mijn mededeling dat ik per 1 september met emeritaat wil.
Natuurlijk wordt ook (gelukkig maar) het komende gemis gedeeld, maar er is gelukkig veel begrip voor deze moeilijke beslissing. De parochianen leven echt mee. Daar ben ik iedereen dankbaar voor. Het is emotioneel al lastig genoeg. Mijn regionaal overste waar ik dit alles natuurlijk mee heb moeten bespreken, had ook veel begrip. Hij heeft echter wel aan mij gevraagd om dan ook te zijner tijd te gaan verhuizen. En daar vertelde hij mij (mij kennende) dat ik weer op mezelf mag gaan wonen. En gaf mij ook een mogelijke werkopdracht mee. Ik kan en mag daar nog niet teveel over zeggen, maar wat de nieuwe woonplek betreft (als dat doorgaat) kom ik in een paradijselijke situatie aan het water!
We gaan het allemaal zien.
Het is, naast het afscheid moeten nemen, ook weer een geweldige nieuwe uitdaging.
Maar dan nu in alle vrijheid en vanuit een emeritaat! Dat werkt toch anders.

Ik houd wel een klein lijntje open naar ons West-Friesland, want na de zomervakantie ga ik met enkele leden van het Hoorns Byzantijns Koor een liturgie verzorgen als extra viering in Grootebroek. Dat zal dan elke twee maanden zijn in de maand waarin Grootebroek de reguliere weekendviering op zaterdag heeft. Natuurlijk ook in de hoop dat mijn opvolger daar geen bezwaar tegen heeft. Jullie horen daar later wel nog wat meer over.

Verder mocht ik op de scholen les geven over het woord emotie. Het is geweldig hoe kinderen omgaan met de Bijbelse verhalen en gedichten die ik voor dit onderwerp uitzocht. En hoe ze heel open en eerlijk in de klas delen hoe ze zelf omgaan met gevoelens. Daar kunnen wij nog wat van leren. Alweer een reden om dankbaar te zijn.
En natuurlijk heb ik deze beslissing genomen vanwege mijn gezondheid, maar nog eerder om te voorkomen dat ik een burn out krijg. Ik voel na de beslissing nu al dat er stukken steen van mijn borstkas vallen en dat voelt heel goed.
Nogmaals dank voor al jullie medeleven en lieve woorden.

Tot de volgende keer! Pater Peter

Ps. Pater Peter loopt niet op achter, maar de stukjes die hij voor onze Voorloper en voor het Kontakt van Enkhuizen schrijft lopen niet altijd gelijk aan onze inleverdata.

Advertenties