Uit de pen van Pater Peter

DAG LIEVE MENSEN !

Wanneer jullie dit lezen fiets ik ergens in Duitsland door landelijke streken. Dat alles om op weg te gaan naar Noord-Oost Polen waar de zogenaamde Mazurische meren liggen. Het is de helft van een tocht naar Sint Petersburg. Maar die tweede helft is voor een andere keer. Vanaf dit jaar mag ik de zes weken verlof die ik heb aan één stuk plakken om wat ruimte te hebben om op deze manier mijn hoofd weer leeg te maken.
Het is de bedoeling dat ik daarna dan weer fris en fruitig kan beginnen.

Zoals ik al eerder vertelde is het geweldig om juist ook de hele dag gezond lichamelijk bezig te zijn en de elementen werkelijk te voelen. En nee, het is me al verschillende keren gevraagd, het is géén batterij-fiets! Het ding is niet te tillen en oerdegelijk. Een soort omafiets in een modern jasje. En iedere keer, maar dat is zo voor iedereen die op vakantie gaat, moet je jezelf dwingen weer minder mee te nemen. Allemaal gewicht. Dus de bijkeuken ligt bezaaid met spulletjes die je denkt nodig te hebben, maar ook vaak ongebruikt retour gaan. Het meest spannende is, hoe terug te komen…

Dat zal met de trein moeten. Overal, zeker met lokale treinen, kun je meestal wel de fiets meenemen. En elke keer dan maar richting het Westen! En natuurlijk moet ik ook rekening houden met mijn oude vader van 94. Hij wil dat ik gewoon met vakantie ga, maar er kan ook iets gebeuren tijdens m’n afwezigheid. Iemand anders neemt dan even de honneurs waar tot ik weer terug ben. Maar die situatie kent iedereen wel denk ik.

En toen had ik natuurlijk ook in de klas verteld dat God met me mee gaat en ook met me spreekt! Een jongen in groep 7 wilde dan toch wel weten hoe Hij dat dan doet dat spreken…
Ik nodigde hem uit om naast me te komen staan voor de klas en zou het dan gaan ‘bewijzen’! Ik vroeg daarop aan de klas of ze iets goeds van deze jongen wisten. Twaalf vingers gingen omhoog en ik liet ze alle twaalf vertellen wat dat goede dan wel was. Aan het eind zei ik hem: Dit was een manier waarop God tot je spreekt!

En zo gaat het ons allemaal omdat we mensen van de Weg zijn, onderweg.
En dan mag je een oplettende toeschouwer zijn. Horen en zien waar Hij tot je spreekt. Dat vind ik het heerlijke aan reizen op deze manier. Maar wees gerust, dat reizen kan ook thuis in de stoel met een goed boek of mooie muziek. Dan is het de reis naar binnen.

Ik wens ieder van jullie een fijne vakantie en een gezonde en gelovige thuiskomst!

Tot de volgende keer! Pater Peter

Uit de pen van Pater Peter (deel 2)

DAG LIEVE MENSEN !

Wat een heerlijk lange vakantie was dat. Natuurlijk had ik daar van tevoren aan de besturen/raden toestemming voor gevraagd. Het gaf me de mogelijkheid om een wat langere fietstocht te maken naar het westelijk deel van Polen dit keer. Het is de helft van een pelgrimage naar het graf van de vermoorde tsarenfamilie in Sint Petersburg. Maar dat tweede deel is voor volgende keer.

Nu fietste ik zo’n 1200 km en eindigde op een kleine camping aan een prachtig groot meer. Het lijkt wel of heel Noord-Duitsland en Noord-Polen vergeten is door toeristen. Ik fietste meestal alleen, in de hete zon, over Gods prachtige landelijke wegen. Een schitterend onontdekt gebied. Daarbij stak ik drie rivieren over (belangrijk om dan ergens een brug of veerpont te ontdekken) de Weser, de Elbe en uiteindelijk de Oder. Maar wat naast het geweldige landschap het meeste indruk maakte, was de ontmoeting met de mensen onderweg.

En dat is wat makkelijker als je alleen bent. Wanneer ik water vroeg voor mijn bidons op de fiets, kreeg ik er in drie gevallen een fles limonade van anderhalve liter bij cadeau! En die dronk ik dan ook meestal ineens leeg! Want je verbruikt met die hitte wel vier liter per dag. En dan tot twee keer toe was er iemand die z’n eigen woning (van de familie) gratis afstond om te overnachten.
De fantastische gesprekken die ik onderweg had, het waren soms hele levensverhalen (ik schijn daar een hoofd voor te hebben). En dan vragen mensen wel eens: Waar ontmoet je God, Pater? Ik kwam Hem eindeloos tegen, Hij fietste weer met me mee of zat achterop.

Voor het tweede deel van deze tocht, denk ik er over om in Sint Petersburg te beginnen en dan door de Baltische staten te fietsen naar de plaats in Polen waar ik nu ben gestopt. Tenslotte wil ik nog vertellen dat ik als laatste de stad Dresden heb bezocht (met huurauto en fiets achterin). Het wonder dat daar gebeurde is adembenemend en een voorbeeld van opbouw in de brede zin van het woord.
Na het vreselijke zinloze bombardement in 1945, vlak voor het einde van de oorlog, was deze stad verwoest. Een stad met schitterende kerken en andere monumenten. Steen voor steen is de oude binnenstad hersteld…. Een voorbeeld om nooit de moed te verliezen en gezamenlijk de schouders te zetten onder wat wij kerk noemen.

Dit was even een kort verslagje maar de rest gebeurt wel in de wandelgangen of zijpaden!
Tot de volgende keer! Pater Peter

03-04 Nov 2018: Uitnodiging jubileumviering Pater Peelen. Zie Activiteiten en Inschrijvingen

Advertenties